Przewaga kobieca i zniekształcenie w zespole długotrwałym QT czesc 4

Analiza transmisji. Przewaga kobiet i zniekształcenie segregacji wśród potomstwa (skorygowane pod kątem uprzedzeń potwierdzających) rodziców z zespołem długiego QT. Zacieniowane romby reprezentują rodzicielskich nosicieli zespołu długiego QT, zacienione kółka żeńskie i cieniowane kwadraty potomstwo męskie, które są nosicielami, białe kółka żeńskie i białe kwadraty, potomstwo męskie, które nie są nosicielami, oraz białe prostokąty całkowita liczba potomstwa, które są nosicielami lub bez nośników. Procenty są obliczane jako liczba podzielona przez całkowitą liczbę. Procenty nie sumują się 100 ze względu na zaokrąglenia. Analiza transmisji została następnie rozszerzona na wszystkie kwalifikujące się rodziny jądrowe z zespołem długiego QT (753 rodziny). Ocena stosunku płci i segregacji mutacji w całej badanej populacji po korekcie pod kątem prawdopodobieństwa stwierdzenia, że podobna liczba kobiet (52%) i mężczyzn (48%) urodziła się u rodziców z zespołem długiego QT (Tabela i Figura 1) . Podobnie jak w rodzinach z pojedynczymi jądrami, zaburzenia transmisji mutacji zaobserwowano wśród wszystkich rodzin nuklearnych z zespołem długiego QT. Więcej potomstwa niż oczekiwano rodziło się z mutacjami powodującymi długi zespół QT typu (566 osób [57%]) lub z typem 2 (304 osoby [57%]). W obu podgrupach obserwowano utrzymującą się przewagę samic wśród nosicieli mutacji. Spośród 870 nosicieli allel długiego zespołu QT częściej przekazywano potomstwu płci żeńskiej (476 [55%]) niż potomstwu płci męskiej (394 [45%], P = 0,005).
Ponieważ większość rodowodów obejmowała unikalne mutacje powodujące zespół długiego QT, osobno badaliśmy osoby z fińską mutacją założycielską, która powoduje zespół długiego QT typu (KCNQ1 G589D). Ta podgrupa reprezentowała 451 (45%) potomków rodziców z zespołem długiego QT typu w badanej populacji i 191 z 484 rodzin nuklearnych. Przeniesienie mutacji KCNQ1 G589D nieznacznie wzrosło wśród potomków w tej podgrupie, a 243 (54%) było nosicielami. Zaobserwowano również tendencję do większej liczby mutantów płci żeńskiej niż męskiej (131 kobiet [54%]). Przeciwnie, potomstwo, które było heterogenne pod względem mutacji powodujących zespół długiego QT typu 1, miało 58 różnych mutacji, z których wiele dotyczyło domen transbłonowych. Podgrupa ta miała wyższy udział nosicieli mutacji (323 [59%]) niż nosicieli nie będących nosicielami (226 [41%]) oraz nosicieli żeńskich (172 [61%]) niż kobiet nie będących nosicielami (108 [39%]). Podsumowując, transmisja mutacji była znacząco zniekształcona dla wszystkich analizowanych podgrup, z wyjątkiem fińskiej podgrupy, która posiadała mutację założycielską KCNQ1 G589D, która jednak wykazała podobny trend w kierunku wyższych proporcji nosicieli mutacji i żeńskich nosicieli.
Tabela 2. Tabela 2. Rodzicielska transmisja zespołu Long-QT do probantów. Chociaż w transmisjach mendlowych oczekuje się równej liczby zdarzeń transmisji matczynej i ojcowskiej, zaobserwowaliśmy większą liczbę matczynych transmisji mutacji powodujących zespół długiego QT. Rzeczywiście, wśród 837 potomstwa, szkodliwy allel odziedziczył matczynie u 516 dzieci (62%) i ojcowsko u 321 dzieci (38%). Duża liczba matek, które były nosicielami, mogła jednak prowadzić do obserwowanej zwiększonej transmisji matek
[patrz też: terapia poznawczo behawioralna warszawa, mineralne kosmetyki, lek bez recepty na hemoroidy ]
[przypisy: masc cholesterolowa, trifas, parafia babiak ]