Zagrażające życiu komorowe zaburzenia rytmu u pacjentów z niedokrwiennym niedokrwieniem mięśnia sercowego z powodu skurczu tętnicy wieńcowej

Kliniczne znaczenie przesunięć w segmentach odcinka ST w elektrokardiogramie, którym nie towarzyszy dławica piersiowa lub ich odpowiedniki dławicowe (ciche niedokrwienie mięśnia sercowego), jest przedmiotem dużego zainteresowania i dyskusji.1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pacjenci, którzy mają ciche (bezobjawowe) przesunięcia odcinka ST i współistniejącą chorobę wieńcową, są obarczeni zwiększonym ryzykiem wystąpienia niepożądanych zdarzeń sercowych, 8, 9, 11 12 13 14, 16, w tym nagłej śmierci.11 12 13 14, 16 Ponadto nagła śmierć może wynika z skurczu tętnicy wieńcowej, z bólem lub bez niego. 17 18 19 20 21 22 Związek między cichym niedokrwieniem mięśnia sercowego i potencjalnie śmiertelnymi zaburzeniami rytmu nie został dobrze zdefiniowany.13,4,14. Ponieważ oba są przemijającymi zdarzeniami patofizjologicznymi, dane korelacyjne zostały nagromadzone tylko z przypadkowych nagrań z monitorowaniem ambulatoryjnym23 24 25 lub przez wykazanie wywołanego wysiłkiem niemego niedokrwienia u osób, które przeżyły zatrzymanie krążenia. 26 27 28 29 W niniejszym raporcie opisujemy bezpośredni związek między skurcz tętnicy wieńcowej, zaznaczone stopnie cichego niedokrwienia mięśnia sercowego, oraz początek i mechanizmy potencjalnie śmiertelnych komorowych zaburzeń rytmu u 5 osób, które przeżyły zatrzymanie krążenia. Metody
Pięciu pacjentów zostało poddanych ocenie w University of Miami Medical Center w latach 1980-1991 po przeżyciach poza szpitalem z powodu zatrzymania krążenia. Obserwacje pierwszego pacjenta, opublikowane częściowo w innym miejscu 30, doprowadziły do ustalenia kryteriów oceny kolejnych pacjentów. Kryteria obejmowały: (1) zatrzymanie akcji serca z udokumentowanym migotaniem komór lub utrzymującym się częstoskurczem komorowym; (2) brak dławicy piersiowej lub ostrego zawału mięśnia sercowego w momencie wystąpienia zdarzenia indeksu oraz wcześniejszego zawału mięśnia sercowego lub dławicy piersiowej; (3) normalna frakcja wyrzutowa lewej komory i ruch ściany; (4) brak zmian w tętnicach wieńcowych powodujących zwężenie . 50%; i (5) brak innych (nie-wieńcowych) nieprawidłowości serca. Pacjentów, którzy spełniali te kryteria z powodu braku strukturalnej choroby serca jako podstawy zatrzymania krążenia podczas pełnych badań klinicznych, hemodynamicznych, angiograficznych i elektrofizjologicznych, oceniano również poprzez ciągły monitoring elektrokardiograficzny w celu spontanicznego przesunięcia w odcinku ST i związanych z nim arytmii, oraz prowokacja ergonovine, chyba że przeciwwskazane. U 5 z 13 pacjentów spełniających kryteria udokumentowaliśmy ciche niedokrwienie związane z potencjalnie śmiertelnymi arytmią.
Wszyscy pacjenci byli ciągle monitorowani za pomocą przewodów II i MCL-1, a dokumentacja spontanicznych arytmii została pobrana z komputerowego systemu przechowywania. Niedokrwienie podczas monitorowania przyłóżkowego zdefiniowano jako uniesienie odcinka ST lub obniżenie odcinka ST w poziomie lub w dół o .1 mm, zmierzone 80 ms po punkcie J i utrzymujące się przez minutę lub dłużej. Spośród czterech pacjentów, którzy uzyskali pozytywne wyniki w teście ergonowiną, powtarzano badania prowokacyjne przeciwko zmiareczkowanym dawkom blokerów lub blokerów blokujących wejście wapnia (werapamil, diltiazem lub nifedypina), aby zapobiec reindukcji skurczu. Badania ergonovine, podczas których pacjenci byli w sposób ciągły monitorowany pod kątem przesunięć ST i zaburzeń rytmu serca, rozpoczęły się od początkowej dawki 0,025 lub 0,05 mg, z przyrostowym wzrostem, aż do wystąpienia skurczu ogniskowego lub osiągnięto maksymalną dawkę 0,40 mg.
[patrz też: parafia tokarnia, metypred ulotka, halitoza wikipedia ]