Zastawkowa choroba serca i stosowanie agonistów dopaminy w chorobie Parkinsona ad 5

Średni wskaźnik masy ciała i średnie skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi w każdej grupie pacjentów nie różniły się istotnie od tych w grupie kontrolnej. Średni czas trwania choroby Parkinsona był istotnie wyższy w grupie pergolidu niż w grupie kabergolinowej (P <0,001) lub w grupie przyjmującej agonistów dopaminy nie sporysz (P = 0,02); różnica między grupą nie-ergotyczną a grupą kabergolinową nie była istotna. Średni czas trwania leczenia był istotnie wyższy w grupie pergolidu niż w grupie kabergolinowej (P <0,001) lub grupie nie-sporyszowej (P <0,001), a także był wyższy w grupie non-ergotycznej niż w grupie kabergolinowej ( P <0,001). Stwierdzono wysoki stopień zmienności dla średnich dawek skumulowanych we wszystkich grupach. Echokardiograficzne wyniki
Tabela 2. Tabela 2. Nieprawidłowości zastawkowe w grupach pacjentów iw grupie kontrolnej. Główne nieprawidłowości zastawkowe wykryte w grupach pacjentów i w grupie kontrolnej zestawiono w Tabeli 2. Częstość występowania zaburzeń i stopień regurgitacji dla każdej grupy pacjentów i kontroli podano osobno dla zastawek mitralnych, aortalnych i trójdzielnych. W każdym miejscu stwierdzono znacznie wyższą częstość występowania niedomykalności 2, 3 i 4 stopnia w grupie pergolidu i w grupie kabergolinowej niż w grupie kontrolnej, z liniową tendencją do większej nasilenia niedomykalności zastawki w dwóch grupach leczonych. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupą nie-sporyszową a grupą kontrolną. Częstość występowania klinicznie znaczącej choroby zastawki (stopnia 3. do 4. niedomykalności) była istotnie wyższa zarówno w grupie stosującej pergolid, jak i kabergolinę (odpowiednio 23,4% i 28,6%), ale nie w grupie bez sporyszu (0%), niż w grupie grupa kontrolna (5,6%) (tabela 2). Średnie wyniki punktowej oceny regurgitacji były znamiennie wyższe zarówno w grupie stosującej pergolid, jak i w grupie kabergolinowej niż w grupie kontrolnej, natomiast nie stwierdzono istotnej różnicy między średnimi wynikami złożonymi w grupie nie-sporyszu i w grupie kontrolnej (tabela 2).
Względne ryzyko umiarkowanej lub większej niedomykalności zastawki w grupie pergolidu w porównaniu z grupą kontrolną wyniosło 6,3 dla niedomykalności mitralnej (95% przedział ufności [CI], 1,4 do 28,3, P = 0,008), 4,2 dla niedomykalności zastawki aortalnej (95% CI , 1,2 do 15,0; P = 0,01), i 5,6 dla niedomykalności zastawki trójdzielnej (95% CI, 0,7 do 49,7; P = 0,16). W grupie kabergolinowej ryzyko względne wynosiło 4,6 dla niedomykalności mitralnej (95% CI, 0,9 do 22,8, P = 0,09), 7,3 dla niedomykalności zastawki aortalnej (95% CI, 2,2 do 24,8, P <0,001) i 5,5 dla niedomykalności zastawki trójdzielnej ( 95% CI, 0,6 do 51,6, P = 0,12).
Wśród pacjentów leczonych agonistami dopaminy sporyszem, 17 przypadków miejscowego lub rozlanego pogrubienia liści stwierdzono w grupie pergolidu i 8 w grupie kabergolinowej. Nie stwierdzono przypadków pogrubienia płatków w grupie nie-sporyszowej ani w grupie kontrolnej (tabela 2).
Rycina 2. Rycina 2. Wynik regurgitacji złożonej u osobników kontrolnych oraz u pacjentów otrzymujących agonistów dopaminy (EDA) pochodzenia zwierzęcego, którzy mieli albo normalne, albo zagęszczone ulotki. W tym schemacie blokowym, pozioma linia w każdym polu reprezentuje medianę, granice każdego pudełka, zakres międzykwartylowy, a wąsy – wartości maksymalne i minimalne.
Pole namiaru mitralnego w każdej z trzech grup leczenia było znacznie wyższe niż w grupie kontrolnej (tabela 2)
[hasła pokrewne: wyciąg z winogron, truskawiec sanatorium karpaty, lek bez recepty na hemoroidy ]
[hasła pokrewne: parafia nienaszów, parafia wierzchosławice, parafia krzczonów ]